Paula Vogel

Bryn Mawr Koleji’ndeki bursunu kaybedip kendini dramatik edebiyata adadıktan sonra, Washington’daki Katolik Üniversitesi’nden mezun olur ve ardından Yale Drama Okulu tarafından geri çevrilir. İlk oyunları da Eugene O’Neill Ulusal Oyun Yazarları Konferansı’nda geri çevrilir. Şimdi baktığında bunların iyi şeyler olduğunu düşünüyor; çünkü hepsi işini zor-ve orijinal- bir yolla öğrenmesini sağlayan ve en sonunda How I Learned to Drive’la Puitzer Ödülü’nü kazanmasına vesile olan şeylerdi.

Vogel’in tiyatroya ilk adım atışı Washington D.C.’de olur. Lise ikinci sınıftayken “kendini drama sınıfında bulduğunu” ve tiyatroda yolunu çizmeye başladığını söylüyor. Lisedeki drama hocası eşcinselmiş ve kendisinin de lezbiyen olduğunu anlamış olduğunu düşünüyor. Oyunlarda rol almayı istemez -diğer öğrencileri çalıştırsa da- ve lisedeki yıllarını sahne amiri olarak geçirir. Genç bir oyun yazarı olarak, yazmaya çalışan başka arkadaşlar bulur ve birbirlerinin çalışmalarını okumak için toplanmaya başlarlar. Ara ara egzersizler yaparlar; ki bunların bazıları Vogel’e Brown Üniversitesi’nde verdiği derslerde faydalı kaynaklar teşkil eder. Örneğin, 48 saat içinde oyun yazıp tamamlarlar, böylece gereken ne varsa mümkün olduğunca çabuk kağıda geçirme yetisini kazanma yoluna giderler. İlk çalışmalarından bazıları bu deneysel alıştırmalarda filizlenir; How I Learned to Drive’ın bir versiyonu da dahil olmak üzere.

Bazı oyunlarında şaşırtıcı karakterler yer alır; Baltimore Waltz’de (En İyi Oyun, Obie Ödülü 92) ölmekte olan AIDS’li bir hastayı tedavi eden Grouche Marx benzeri bir doktor gibi. Baltimore Waltz, kariyerine bir İngiliz Profesör olarak başlayan ama kütüphaneciliğe atanan çok sevdiği kardeşi Carl’ın ölümünü konu edinen bir oyun. Eşcinseldir ve Vogel’e göre, onu kendisini öldüren hastalıktan daha fazla yaralayan şey homofobidir. Vogel’in oyunları belden aşağı mizahı, vücutla ilgili şakaları ve aşırı derecede yalın konuşmalarıyla ünlüdür.

İlk oyunları arasında bir çok erkek çocuğa anne-babalık yapan lezbiyenleri konu alan: And Baby Makes Seven (1984); çok az oyun yazarının keşfedebildiği bir alana cesur bir giriş yapar. İlk oyunlarından bir diğeri olan, The Oldest Profession (1988), yaşlı fahişeleri konu alır. Hot ‘n’ Throbbing (1994) tiyatronun, karakterleri üzerindeki etkilerini inceler. The Mineola Twins(1996), How I Learned to Drive’dan önce yazılmasına rağmen, daha sonra, 1999’da sahneye kondu. Vogel bu oyunu komedi olarak tanımlıyor ve trajedi olmamakla birlikte, özünde kesinlikle ciddi bir oyun olan How I Learned to Drive’la bir zıtlık teşkil ettiğini düşünüyor. Yine de How I Learned to Drive’ın içinde de sahiden komik anlar bulunuyor.