MUHTEŞEM! Olağanüstü zekice!.. Donald Margulies, “Dostlarla Akşam Yemeği”nde “evlilik, dostluk ve aşk” üzerine, sözünü esirgemeyen, derinlikli, kendine özgü bir oyun yaratmış. Televizyon ve filmlerin rahatsız edici derecede ana malzemesi haline getirilen “kadın-erkek ilişkileri” saplantıları ve doğallığıyla hiç bu kadar samimi, dobra dobra ve zekice ele alınmamıştı. Başlangıçta, klasik bir bakışla boşanmada görülen tehlike, yerini birlikte yaşamaya devam etmenin yarattığı, terör içeren orjinal bir sınava bırakır. Bu samimiyet oyunu, Broadway’in son bombalarından biri oldu. Orta yaşta sinsice  yakanıza yapışabilecek tarifi imkansız bir hüznün yoğurduğu “Dostlarla Akşam Yemeği”, insanı sudan çıkmış balığa döndüren müthiş bir gözlem ve ironinin ürünü. Bu oyun seçimlerimizin sınırsızlığının, zamanın büyülü gölgesinde açık yüreklilikle değerlendirilişi ve deneyimlerimizin bizde yarattığı kaçınılmaz kırılganlık üzerine...

Peter Marks, New York Times

Margulies, evliliğin monotonluğa sürüklenmesiyle samimiyet, tutku ve zevkin nasıl bir kedere dönüşebileceğini anlattığı, çok zekice kurgulanmış, sivri dilli bir oyun yazmış. “Dostlarla Akşam Yemeği” tek kelimeyle “harika”. 

William Tynan, Time

Gerçek bir şölen! “Dostlarla Akşam Yemeği” ağırbaşlı, akıllıca yazılmış, son derece etkileyici bir oyun. Bay Margulies, dramatik diyaloglarla kolaylıkla ifade edilemeyecek mahremiyet, güven, zamanın yıkıcı bedeli, tek-eşlilik, seksüel tutku gibi konular üzerine zarif ve nükteli bir oyun yazmış.

Vincent Canby, New York Times

Dostlarla Akşam Yemeği” insanı derinden etkileyen dokunaklı sonuyla, modern konular üzerine fırtınalı bir oyun. Margulies, derinlerde titreşen, etkileyici insanlık tellerine dokunuyor.

Robert Hurwitt, San Francisco Examiner

Hünerli bir kurgu... güçlü bir psikolojik kavrayış. Margulies’in keskin gözleriyle görüp, hassas kulaklarıyla işittikleri, eski bir şapkadan neler çıkarabileceğinin kanıtı. O bir gözlem ustası... bir sihirbaz... “Dostlarla Akşam Yemeği”, ağırbaşlı olduğu kadar lezzetli bir eğlence. Şahane!

John Simon, New York Times